تقدیم به غریبۀ نامهربان و ظالمم که هراس از دست دادنت دیگر مرا

    نمیآزارد                                                                                       

 

پس بده عشقمو تا برم                                  

من واسه جدایی حاضرم

 

که من تنها تو بی دردی

 

چرا خون به دلم کردی

 

یه زندگی فدای تو شد 

 

فدای لحظه های تو شد

 

بزار برم فراموشت کنم عزیزم

 

یه زندگی فدای تو شد 

 

فدای لحظه های تو شد

 

بزار برم فراموشت کنم عزیزم

 

می خوام برم شاید تو خاطرت زنده بمونم

 

تا ترکِ آغوشت کنم عزیزم

 

دل من دیگه تورو لایق عشق نمی دونه

 

دل من خسته شده نمی کِشه نمی تونه

 

تو یه خوابی تمومش کن بزار واشه چشای من

 

از این راه پر از چاله دیگه بریده پای من!!!

 دل من دیگه تورو لایق عشق نمی دونه

 

دل من خسته شده نمی کِشه نمی تونه

 

تو یه خوابی تمومش کن بزار واشه چشای

 

من

 

 

از این راه پر از چاله دیگه بریده پای

 

من !!!

عاقبت ظلم تورو یه روز تلافی می کنم                  

اشکامو پاک می کنم با دل تبانی می کنم

 

می آد اون روزی که تو قهر دلم رو ببینی

چشماتو باز بکنی حقیقت و خوب ببینی

 

می آداون روزی که من نامه هات وپاره کنم

می آد اون روزی که من غم  دلمو چاره کنم

 

اگه اون روز برسه منم برات ناز می کنم

باغموغصه و دردم تورو دم ساز می کنم

 

اگه دل تاب بیاره منم به اون روزمیرسم

حالا که پای تو عمرم حروم شد                             

خدا را شکر هر چی بود تموم شد

حالا که قلبتو از سنگ ساختن

تورو خوش دل منو دل تنگ ساختن

همون بهتر که دل عاشق نباشه

گرفتار تو نالایق نباشه

 

 

***

این دیگه آخرین دفعه ست

که من به تو نامه می دم

این قد بدی کردی به من

که از نگاهت دل بریدم

عمراً اگه مثل قدیم بیامومنت بکشم

آخ که دیگه دوست ندارم

 یه لحظه ام عاشقت بشم

شاید بهت بر بخوره

عشق تو رفته ازسرم

خیال نکن اگه بری

خالی میشه دورو برم

حتی اگه به عشق من

بری تا مرز خودکشی

من دیگه عاشق نمی شم

بیخودی زحمت میکشی

قصه ی عشق من وتو

بدون به آخرش رسید

برو که از بودن تو

به هیچ کسی خیرنرسید

من به تو دلبسته بودم

اونقد که باور نداری

اما تو بی خداحافظی

می خواستی تنهام بذاری

شاید بهت بر بخوره

عشق تو رفته ازسرم

خیال نکن اگه بری

خالی میشه دورو برم

حتی اگه به عشق من

بری تا مرز خودکشی

من دیگه عاشق نمی شم

بیخودی زحمت میکشی

***

بارون می آد نم نم تاریک میشه کم کم

توغربت چشمام باز میزنه شبنم

بنداومده بارون آروم شده ناودون

این دل صاحِب مُرده پوسید تواین زندون

نپرس دیگه حالم سوخته پرو بالم

گذشته چند سالی دل ها چه توخالی

به خود میگم ای وای... دنیا چه پوشالی!!

***

***

«تو خوش باشی

 ما هم خوشیم

اگه قسمت این باشه

مال دل هم نباشیم»

***

تو آسمون قلبم به تو می گم ستاره

به صد تااین وگفتم توهم یکیش بیچاره

ازاین لجم می گیره فکرمی کنی باحالی

زهی خیال باطل آخر ضد حالی

***

آهای مردم دنیا...آهای مردم دنیا...

گله دارم گله دارم

من از عالم و آدم گله دارم

گله دارم

من از دست خدا هم گله دارم

گله دارم

 

این همه آدم چرا من پس با من چه فرقی داشتن؟؟؟؟

***

عشق تو یه آسمونه پراز نورو قشنگی

دل ِساده که نفهمید توقشنگ اما دورنگی

تو که احساسی نداری چرا بامن عهد بستی

به خدا که بی وفایی آخه تو پیمون شکستی!!

به خدا که بی وفایی آخه تو پیمون شکستی!!

 

ظالم من ...

من که بازدارم هنوزم توی خاطرات می سوزم

یاد ظلم های گذشته سیاه کرده شب و روزم

دوست دارم یادت تو سینه واسه همیشه بمیره

توشکست سخت ِعشقت دلم عبرتی بگیره

تا بفهمه تواین دنیا خیلی از عشقا فریبه

تا بفهمه تواین دنیا خوبی نمی مونه!!!

تا بفهمه تواین دنیا هرکی بد باشه برنده ست

تا بفهمه تواین دنیا هرکی خوب باشه می سوزه!!!!

 

حالا که عبرت گرفتم دیگه:

حالا که رفتنی ام با یه کوله بار خاطره

نمی خوام حتی بیای یه لحظه پشت پنجره

اینروزا راه من و تو عزیزم جدا شده

سهم من ازعشق تو گریه ی بی صدا شده

من

کاری ندارم با اشکای تو

من

نمی میرم دیگه برای تو

من

نمی ریزم اشکی به پای تو

به پای تو!

من

خسته شدم دیگه به جون تو

من

جون سپردم توی زندون تو

من

می خوام برم دیگه بدون تو

بدون تو!

این  و می دونم که بدون تو شب ها با غم ها  مهمونم

تونباشی پیشم بیتومن ویرونم خداحافظ غریبه نامهربونو ظالم

***

م

تمام عمر بستیم و شکستیم

بجز بار پشیمانی نبستیم

جوانی را سفر کردیم تا مرگ

نفهمیدیم به دنبال چه هستیم!

عجب آشفته بازاری ست دنیا

عجب بیهوده تکراری ست دنیا

چه رنجی از محبت ها کشیدیم

برهنه پا به تیغستان دویدیم

نگاه آشنا در اینهمه چشم

ندیدیم و ندیدیم و ندیدیم!

سبکباران ساحل ها ندیدن

به دوش خسته گان باری ست دنیا

مرا دراوج حسرت ها رها کرد

عجب یار وفاداری ست دنیا!

عجب آشفته بازاری ست دنیا

عجب بیهوده تکراری ست دنیا

میون آنچه باید باشد و نیست

عجب فرسوده دیواری ست دنیا!

عجب خواب پریشانی ست دنیا!

عجب یار وفاداری ست دنیا!

عجب دریای طوفانی ست دنیا!

***

 

هر کی زد و رفت و شکست

 یه روز یه جا کم می آره

***

***

ظالم قبلاً می گفتم:

خدا چرا عاشق شدم من دیگه از دست این دل

یه شب آروم ندارم

وای چرا تو این زمونه شدم قربونی عشق

اسیر روزگارم

روزا چشمای نازش می شینه تو کتابم

شبا وقتی می خوابم میبینمش تو خوابم

براش نامه نوشتم قشتگ و عاشقونه

نوشتم با دو چشماش منو کرده دیوونه

رو پله های سنگی میشینم مات و بیدار

چشام رو تور ابرا سرو رو سنگ دیوار

براش آواز می خونه لبای سردو بستم

میآد خورشید بازم من هنوز اینجا نشستم

ظالم حالا میگم:

افسوس که عاشقونه هام یه عمر به تاراج تو بود…

***

در پی پیدا کردن کسی برو

که فقط واسه ی خودت بخواد تورو

میخوای بری میخوای بری چیزی نگو میدونم                     

بغضمو نشکن می شکنه غرورم

 

نمی خوام اشکامو ببینی آخه

 می شکنه حرمت دل صبورم

 

می خوای بری معلومه از نگاهت

 نگو چشای عاشق میشینه به راهت!

 

خوب می دونم یه روزی بر میگردی

قربون برم خدا رو

 دنیا چقد کوچیکه                          

مرزِ دیروزو امروز

 قد یه مو باریکه

چه خنده داره حالت

 دلم برات می سوزه

 برگشتی که چی بشه

 فکر کردی که دیروزه

اون روزی که می رفتی

 اشکام چه ریزه ریزه

ببین حالا چه جوری

 اشکات داره می ریزه

بی تفاوت می رفتی

 پیش تو می شکستم

حالا تو می شکنی و

 بی تفاوت نشستم

اون روزی که روزت

 بودروزام و رد گرفتی

 

 حرفات تو گوش من موند

 یادت میاد چی گفتی؟

صدای تقُ و توق ِ

 استخونامُ شنیدی

اما با طعنه گفتی

 شتر دیدی ندیدی

یادت میآد میگفتی

 هرچی که بود بازی بود

طفلی دلم که حتی

به بازی هم رازی بود

یادت می یاد می گفتی

 پیر شدی و بریدی

حالا ولی این ومیگم

 که خیلی دیر رسیدی

من از تو یاد گرفتم

 ساده گذشتنا رو

یا آخرین کلام و

 نامه نوشتنا رو

من ازتو یاد گرفتم

 برم به یک بهانه

اونم بشه سِکانس

 ِ آخره عاشقا نه

حالا بروازاینجا

 بروهرجا  تونستی

دورشدی ازخیالم

توخودت این ُخواستی

یه روزبهم میگفتی

عشقم خیال ورویاست

برو دیگه  دوسِت ندارم  اِسمِتو نمی خوام  بیارم                     

برودیگه نمیخوام به یادت چشماموروی هم بذارم

 

گریۀ توبرام فایده نداره برو که دیگه توروشناختمت

بگوبه کی بگم گفتنیاموحالاکه به حرف حسوداباختمت

 

من توی شهرآرزوهام واسه تویه قصرطلایی ساخته بودم

به چه  ذوقی به چه شوقی  قلب و دینُ ایمونمو باخته بودم

 

برو  دیگه  دوسِت ندارم  اِسمِتو نمی خوام  بیارم

برودیگه نمیخوام به یادت چشماموروی هم بذارم

 

هر دفعه یکی در می زنه عکس تو می آد به یاد  من

که می اومدی بایه گل ِسرخ دَم دَمای صبح سراغ من

 

چه بد!چه خوب!نگام میکردی نگاتو باورمی کردم!

دوباره می رفتیُ من تو سکوتم گُلاتُ پَرپَرمی کردم

                                              گُلاتُ پَرپَرمی کردم...

برو دیگه  دوسِت  ندارم  اِسمِتو نمی خوام  بیارم

برودیگه نمیخوام به یادت چشماموروی هم بذارم

 

قصۀ من و توتمومه اما

 یه روزتوتنهامیشینی

حریر ِ عشق ِگذشتموباز

تو آینه ها می بینی

امادیگه نیست اون که اشکاتو

می بوسیدُتوبراش نفس بودید

اون که براش فرش ِزمینُ

یه سایبون با تو بس می دید

 

برو دیگه  دوسِت  ندارم  اِسمِتو نمی خوام  بیارم

برودیگه نمیخوام به یادت چشماموروی هم بذارم

 

برو دیگه  دوسِت  ندارم  اِسمِتو نمی خوام  بیارم

برودیگه نمیخوام به یادت چشماموروی هم بذارم

برودیگه

تو باصد تا دروغ اومدی اینجا                               

گفتی غصه رو میدزدی از ما

 

گفتی با ستاره خونه می سازیم

گفتی به سیاهی  دل نمی بازیم

 

این  دل ِ دیوونه  باورت  کرد

ولی زیرپای ماروخالی کردی

 

با  دروغاتو با  ناز و ادا

کلکُ  به دل ِمن حالی  کردی!

 

تو با کلک من  سادۀ  ساده

هیشکی تورو دوست نداره

 

من روکُ  راستم تو پُر اِفاده

 هیشکی تو رو دوست نداره

 

لب هات میگه  نه

چشمات میگن آره!

 

فکرِ حُقه ای  بازم  دوباره

هیشکی تورو دوست نداره

 

بَسّه دیگه نمون اینجا بروبروبروبروبرو...!

پا نذار رواین  دل ِما بروبروبروبروبرو...!

تو دروغ میگی بازم بروبروبروبروبرو...!

دیگه  دل  نمی بازم  بروبروبروبروبرو...!

پشتِ سَرم گفتی که من

درگیرو قاتی پاتیم

تُف به مَرامت عوضی

ازسَرِتم زیادیم!!!!

***

غُصّم ازاین نیست که تورو

اون روزاسیرندیدمت

فقط دارم دِق می کنم

چون توروسیر ندیدمت...!

***

                  چشات باید بارون بباره دیگه!!!

 

***

به چشم من نگاه نکن

دوباره گریت می گیره

ساده بگم که عشق من

باید تو قلبت بمیره

فاصله بین من و تو

از اینجا تا آسموناست

خیلی عزیزی واسه من

اما زمونه بی وفاست

برای این در به دری

تو بهترین گواهمی

دروغ نگو که میدونم

همیشه چشم به راهمی

قسم نخور که روزگار

به کام ما دو تا نبود

به هر کی عاشقه بگو

غم که یکی دو تا نبود

بگو تا وقتی زنده ام نگاه تو سهم منه

هرجای دنیا که بری دلم برات پرمی زنه

برای این در به دری

تو بهترین گواهمی

دروغ نگو که میدونم

تویی که چشم به راهمی

***

از زندگی از این همه تکرار خسته ام

ازهای وهوی کوچه و بازار خسته ام

دلگیرم از ستاره و آزرده ام زماه

امشب دگرزهرکه وهرکارخسته ام

دلخسته سوی خانه تن خسته میکشم

آه......کزین حصار دل آزار خسته ام

بیزارم از خموشی تقویم روی میز

وزدنگ دنگ ساعت دیوارخسته ام

از و که گفت: "یارتو هستم" ولی نبود

ازخودم که بی شکیبم و بی یارخسته ام

تنها و دل گرفته بی یار و بی امید

ازحال من نپرسیدکه بسیارخسته ام

****

نمیشه باورم که دستی دستی

نمک خوردی نمکدون و شکستی

که بعد ازاون همه مهرو محبت

تو رفتی بارقیب من نشستی

ندونستم تو آستینم یه ماره

که پشت اون نقاب گل یه خاره

خدا تقاصم و ازت بگیره

شنیدی چوب اون صدا نداره

می دونم یه روزی می شی پشیمون

می گردی پی من پرسون و پرسون

نمونده فرصتی برای جبران

نمیشم خام اون چشمای گریون

به اون خدا نمی کنم حلالت

الهی بشکنه اون پرو بالت

خدا کنه این کابوس عشقم

همیشه باشه توخواب وخیالت

***

آه اگر روزی چشمانم

زبان به گلایه بگشایند!

چه درد و دلها که نخواهند گفت...

چه گلایه ها که نخواهند کرد...

آه اگر روزی چشمانمزبان به گلایه بگشایند!

برق شادی را از چشمانم تو ربودی...

چشمانی که پر از شورو نشاط بود...

لبریز از شادی و شیطنت...

گویی قهقهه می زد هر صبح که خورشید تازه می شد...

چشمانم پر از شورو امید بود...

چه آمد برسر چشمانم؟

چرا سکوت می کنی؟

می خواهی بگویی که هیچ نمی دانی؟

چه شد که گویی آسمان بغض چندین و چند ساله اش را

به چشمانم هدیه کرده؟

تاریکی و سکوت سهمگین به جای برق شورو شادی

در چشمانم لانه کرده؟

انگار هر لحظه طوفانی در چشمانم

بر پا می شود...

بی تاب و بی قرارند...                 

و پیشانی یشان را

هیچ کس نمی خواهد در یابد...

این است حکایت چشمان پر شورم

امروز...

چه آمد برسر چشمانم...

چرا سکوت می کنی...

پاسخ چشمانم را چه خواهی داد...

نمی دانم

در روزی که زبان بگشایند...

آه اگر روزی چشمانم زبان بگشایند

آه اگر روزی چشمانم زبان به گلایه بگشایند...

***

تو با من کاری نداری غریبه

چرا تنهام نمی ذیری غریبه

جای حسرت جای غم شده برام

یه دفعه شادی بیاری غریبه

 

چشام ازچشم توخونده

بین ما حرفی نمونده

 

می رم اون دور دورا که پیدام نکنی

می رم اون جایی که رسوام نکی

می رم اون شهری که عشقت نباشه

که دیگه بی کس وتنهام نکنی

 

چشام ازچشم توخونده

بین ما حرفی نمونده

 

دل تنهام بی قراره غریبه

چشام ازغصه می باره غریبه

مث من یه روزمیآی گریه کنون

که دیگه فایده نداره غریبه

 

چشام ازچشم توخونده

بین ما حرفی نمونده

 

شبم از غصه پره بی فردا شده

خورشید از کارتو بی صدا شده

دل نمونده که تو گلش بزنی

غریبه مشت تو پیشم وا شده

 

چشام ازچشم توخونده

بین ما حرفی نمونده

***

ای دریغا دل سپردن به عشق تو بیهوده بود

وعده هاو خنده های تو به نیرنگ آلوده بود!

***

 

ای رفته زدل رفته زبر رفته زخاطر

بر من منگر تاب نگاه تو ندارم!

بر من منگر زانکه بجز تلخی اندوه

در خاطر ازان چشم سیاه تو ندارم

ای رفته زدل راست بگو بهر چه امشب

با خاطره ها آمده ای باز به سویم

گر آمده ای از پی ان دلبر دلخواه

من او نیم آخر دل من سردو سیاه است

او در همه جا با همه کس در همه احوال

سودای تو راای بت بی مهر به سرداشت

بر من منگر تاب نگاه تو ندارم!

آن کس که تو می خواهیش از من به خدا مُرد

او در تن من بود و ندانم که به ناگاه

چون دیدو چهاکرد و کجا رفت و چرا مُرد

من گور اویم من گور اویم بر تن گرمش

افسرده گی و سردی کافور نهادم

اومُرده و در سینه من این دل بی همر

سنگی ست که من بر سر آن گور نهادم

***

 

گفتی که می بوسم تو را گفتم تمنا می کنم

گفتی اگر بیند کسی؟ گفتم که حاشا می کنم

گفتی ز  بخت بد  اگر ناگه رقیب آید ز در؟

گفتم که با افسون گری او  رازسروا میکنم

گفتی که تلخی های می گرناگوار افتد مرا؟

گفتم  که با  نوش لبم آن را  گوارا می کنم

گفتی چه میبینی بگودرچشم چون آیینه ام؟

گفتم که من خود رادراوعریان تماشا میکنم

گفتی که از بی طاقتی دل قصد یغما می کند

گفتم  که با  یغما گران  باری مدارا می کنم

گفتی  که پیوند تو را با نقد هستی می خرم

گفتم که ارزان ترازاین من باتوسودا میکنم

گفتی اگرازکوی خود روزی توراگویم برو؟

گفتم که صد سال دگرامروز و فردا می کنم

گفتی اگر از پای خودزنجیر عشقت وا کنم؟

گفتم زتو دیوانه تر دانی که پیدا می کنم...!

***

 

یکی بود تو قصه مون وفا نکرد

رفت و پشت سرشم نگاه نکرد

یکی بود زندگیشو هوس سوزوند

آبرش رفت و دیگه اینجا نموند

کی بود اون که طاقت گریه نداشت

عاشق هوس شد و تنهام گذاشت

کی بود کی بود اون تو بودی

کاشکی از اول نبودی

کی بود کی بود اون تو بودی

کاشکی از اول نبودی

شاید باید می فهمیدم

که قلب تو پر از ریاست

دوستت دارم گفتن تو

 درست مث باد هواست

***

 

 

 

یه زمونی می گفتم:

مث حرمت صلیبی واسه مریم ومسیح

تو مقدسی مث اسم ِکلیسا می مونی!

حالا می گم:

واسه بی کسی هام حتی توهم کس نبودی

من فقط  خیال می کردم تو مقدس نبودی!!

***

 

واسه موندن دیگه دیره نگو نه

دلم از عاشقی سیره نگو نه

باغچه ی سبز دل عاشق من

دیگه همرنگ کویره نگو نه

اون زمون عاشق تو جوونی کرد

اما حالا دیگه پیره نگو نه

همیشه دروغ می گی وقتی میشم

توی چشمای تو خیره نگو نه

 میدونی حسی که محتاج توبود

داره کم کمَک می میره نگو نه

یه روزی گفتی میخوام برم حالا

پای من یه جایی گیره نگو نه

 وقتی منتظر بودم کجا بودی؟

حالا اومدی که دیره نگو نه

می دونم جواب تو به این غزل

یه سکوت ناگزیره نگو نه…

***

 

من عاشقانه ترین لحظه های عمرم را

تقدیم چشم های غریبه ای کردم

که آشنایی اش را نگاه باور داشت

و هنوز می گویم فریب نبود

این انقلاب ساده و تلخی بود

که سرزمین دلم را با شعار بهار

به سمت زمستان برد

سالها گفتم :

حالا که تقویم من زمستوناش زیاده

تو کوچه های سردش همیشه برف و باده

باید بیای ببینم بهار خنده هاتو

بیا بزار تموم شه روزای برفی باتو

حالا میگم:

دیگه از تو هم گذشتم

برو من عهدو شکستم.

***

 و نترسیم از مرگ

مرگ پایان کبوتر نیست

مرگ وارونه ی یه زنجره نیست

مرگ در ذهن اقاقی جاریست

مرگ در آب و هوای خوش اندیشه نشیمن دارد

مرگ در ذات شب دهکده از صبح سخن می گوید

مرگ با خوشه ی انگور می آید به دهان

مرگ در حنجره سرخ گلو می خواند

مرگ مسئول قشنگی پرشاپرک است

مرگ گاهی ریحان می چیند

گاه در سایه نشسته است به ما می نگرد

وهمه می دانیم

ریه های لذت پُر اکسیژن مرگ است

***

ما زنده به آنیم که آرام نگیریم

موجیم که آسودگی ما عدم ماست.

***

قرن ما شاعر اگر داشت که

کبوتر با کبوتر باز با باز

نبود شعار پرواز

وای بر ما که تصور کردیم عشق را باید کُشت. ***

همه میگن:

زندگی رسم خوشایندی ست

من می گم :

زندگی رسم خوشایندی نیست

زندگی اجبار ست

لاجرم باید زیست .

****

دردآمیز است نه طاقت به سر بردن نه راه گریزاست

این چه تیغ است

که چنین تیز است .

دست ازت کشیدم

***

به پرواز پرنده ها

افسوس می خورم

و حسرت می برم

به بی پرو بالیم!

***

با تو چگونه می توان

از آب گفتن

از باغ

از رنگ شقایق

از پرتو مهتاب گفتن

بانو

وقتی تو با آینه قهری

وقتی تو از عشق

چیزی نمی دانی

با تو چگونه می شود؟

آخر چگونه؟

گفت از صداقت

از وفا

از مهربانی!

***

مسافر قطار زمانیم ،

نشسته در کوپۀ زندگی،

می رویم...

بی آنکه بدانیم،

در کدام ایستگاه می مانیم

***

باد می آید،

باد،

آه می بارد،

آه...

زرد،

زردی ـ

زرد،

شاخه هایم بی برگ،

برگ ـ

همبستر مرگ،

با خودم می گویم،

می نالم،

می خوانم،

بنشین،

«بنشین و ...

گذر عمر ببین»

 

عشق را فراموش کرده ای

هروقت دلت خواست بیایه سر بزن

زخم بالهای من عمیق است

 

من که فراموش کردنت

 

چراو اما داشت برام

 

بابای بارونت می شم

 

بیاو گم کن گریه هام

 

نگات قشنگه ولیکن یه کم عجیب و مبهمه

 

من ازکجا شروع کنم دوسِت دارم یه عالمه

 

نمی دانم چرا هنوز

 

حنجره ی احساس تو

 

عشق را اقرار نکرده است

 

شاید

 

گناه کار منم

 

یعنی می شه که شونه هات..

 

فقط پناه من باشه

 

چرا تا حالا نشده؟

 

شاید گناه من باشه

 

***

همیشه خسته از روزای برفی

 

عشق پریشون شده ی دو حرفی

 

گفته بودم اگه دلت گرفتست

 

کنج ِ دلم جا واسه ی دلت هست

 

شاید دلت خواست و پاهات نیومد

 

یا شایدم دلت باهات نیومد!

 

هرچی که بود بذار که گفته باشم

 

هرجا که هست دلت منم باهاشم

 

گفته باشم هنوزم اگه دلت گرفتست

 

بیا که کنج  قلبم جا واسه ی دلت هست

 

حالا که تقویم من زمستوناش زیاده

 

تو کوچه های سردش همیشه برف و باد

 

باید بیای ببینم بهار خنده هاتو

 

بیا بذار تموم شه روزای برفی باتو

 

عشق ِگذشته از پل

 

دشت پر از گلایل

 

گمشده ی دو حرفی

 

***

ما تا کجا سکوت می کنیم

 

تا ویرانی آرزوهایمان؟

 

تا ویرانی خاطره هایمان؟

 

یا مرگ خاطره های عزیز؟

 

حالا که حتی

 

نفس کشیدن رویا جرم است

 

مهربانی تا کجا دوام می آورد؟

 

و احساس زخمی یاری

 

تا کی غروب نخواهد کرد

 

ما به بیداری لبخند می زنیم

 

و چشمان خواب آلوده ی خود را

 

در شبهای کابوس زده

 

با اسارت باران

 

می آمیزیم

 

فرصت هر طلوع کوتاه است.

***

گر چه بیهوده می گویم اما

 

این التیام دردهای کهنه ی یک قلب است

 

این انفجار خاطره هایی ست

 

که چشمهای مرا

 

به دورترین شهر بارانی

 

تبعید کرده اند

 

این سوزش عطش و انتهای پریشانی ست

 

در حنجره ای که یک عمر

 

سکوت را تکرار کرده بود

 

و بغض های تسلیم شده اش را

 

پنهان می کرد

 

این پایان بلند ترین قصیده ی انتظار ست

 

که غزل وار

 

در ذهن عشق تکرار می شود

 

چه روزهای غریبی بود

 

من عاشقانه ترین لحظه های عمرم را

 

تقدیم چشمهای غریبه ای کردم

 

که آشناییش را نگاه باور داشت

 

و هنوز می گویم

 

فریب نبود

 

این انقلاب ساده و تلخی بود

 

که سرزمین دلم را با شعار بهار

 

به سمت زمستان برد

 

و پاییز

 

به یک انتظار صادقانه

 

لبخند می زد

 

این حاصل تمام سکوتهای من است

 

که حالا

 

به دست فریاد افتاده اند

 

***

در وسعت آرزوهایم

 

لطیف ترین لحظه ی طبیعت

 

رویش نگاه تو بود

 

که نوید حادثه ای عزیز را می داد

 

و صادقانه دلم

 

عشق را صدا می کرد

 

پرنده ای بودم

 

که آسمان خیالش

 

همیشه چشم تو بود

 

ودر نگاه غریبش ستاره می خندید

 

سکوت بود و من و التهاب پنهانی

 

که در حضور تو

 

پیداترین تمنا بود

تو کودکانه ترین خواهش دلم بودی

 

که در بهانه ی شبها

 

ترانه می خواندی

 

و چشمهای تو

 

لالایی نگاهم بود

 

برای درک سکوتت

 

سکوت می کردم

 

و عشق می رویید

 

ولی تو فصل شکفتن

 

همیشه می رفتی.

***

ای مهربان

 

تو از کدام قبیله ای

 

که حرفهای مرا خوب می فهمی

 

وخوب می دانی

 

شب از کدام جاده می آید

 

تو از تبار کدام خورشیدی

 

که دستهای زمستان

 

میان دست تو گر می گیرد.

 

ودر حضور آبی چشمت

 

پرنده باران است

 

اگر چه چشم تو

 

آتشفشان طوفانهاست

 

ورنگ کوه بلندی ست

 

مثل کوه غرور

 

همیشه حادثه ساز!

 

تمام حادثه ها با تو آشنا هستند

 

و اشک می داند

 

که پیش سیل نگاهت

 

غریب می ماند

 

و من که غربت خود را

 

به باد می گفتم

 

هنوز حیرانم

 

که راه خانه ی شب

 

از کدام پنجره است

 

و کوله بار صدایم

 

چه چیز کم دارد

 

که در سکوت دلم

 

باز آشیان کرده .

 

غبار پنهان است

 

بهار می ماند

 

و تکه ای از نور

 

که دستهای تو هر شب

 

به عشق می بخشد

 

و من نمی دانم

 

تو از کدام قبیله می آیی

 

که رسم عاطفه را

 

در سکوت می جویی

 

و فصل سبز شکفتن

 

همیشه در قلب من

 

شروع یک سفر است

 

به راستی زکدام قبیله می آیی؟

***

 

یه نفر میاد که من منتظره دیدنشم

 

یه نفر میاد که من تشنه ی بوییدنشم

 

خالیه سفرمونو پر از شقایق می کنه

 

واسه موجای سیاه دستارو قایق می کنه

 

مث یک معجزه اسمش تو کتابا اومده

 

تن اون شعرای عاشقونه گفتن بلده

 

همیشه غایب من زخمام و مرحم می ذاره

 

همیشه غایب من گریه هام و دوست نداره

 

نکنه یه وقت نیاد صداش به دادم نرسه

 

آینه ها سیاه بشه کور بشه چشم ستاره

 

 مث یک معجزه اسمش تو کتابا اومده

 

تن اون شعرای عاشقونه گفتن بلده

 

زخم این حنجره ی خسته همیشه غایبه